|

Το προσωπικό μου LOST

Ο Ανδρέας Τζίφας γράφει για ένα ταξίδι στην Ελλάδα της μεταπολίτευσης και προτείνει μερικές ιδέες για όσους επιθυμούν να ζήσουν το υπόλοιπο της ζωής τους στην Ελλάδα του χθες και όχι στην Ελλάδα του αύριο...

Αυτό ήταν! Το πήρα απόφαση! Θα κινήσω γη και ουρανό, θα πάω στη NASA, θα ζητήσω βοήθεια από τον Πούτιν, θα ρίξω τα μούτρα μου και θα πάρω τηλέφωνο ακόμη και τον Κιμ Γιονγκ Ουν. Κάποιος θα έχει κάπου καταχωνιασμένη τη μηχανή του χρόνου  για να κάνω επιτέλους ένα ταξίδι στο παρελθόν. Πιο μικρός ήθελα να πάω στην αρχαία Ελλάδα, αλλά τώρα με όλα αυτά που συμβαίνουν, άλλαξα γνώμη.

Σαν εκπρόσωπος της γενιάς των 40 και κάτι ψιλά, δεν έχω μέλλον σε αυτή την χώρα. Οπότε αποφάσισα να γυρίσω πίσω στο -  όχι και τόσο μακρινό - 1974, όπως οι επιβάτες της μοιραίας πτήσης του LOST. Τη χρονιά που γεννήθηκα! Εκεί θέλω να πάω να ζήσω. Πόσα χρόνια μου μένουν ακόμη;  Άλλα 35 με 40 αν θέλει ο Θεός… Οπότε είμαι μια χαρά και θα την περάσω …ζάχαρη.  Το πρώτο πράγμα που θα κάνω μόλις επιστρέψω σε εκείνη την εποχή, είναι φυσικά να λύσω το βιοποριστικό μου πρόβλημα. Εύκολο. Θα πάω σε ένα γραφείο στοιχημάτων και θα παίξω ένα μισθό της εποχής, ότι η Ελλάδα θα μπει στην ΕΟΚ σε 6 χρόνια και έναν ακόμη στο ματς του μουντιάλ του 1978 , όπου η Αργεντινή κέρδισε το Περού 6-0 για να περάσει στην επόμενη φάση.

 Μετά λέω να χτυπήσω τον ήλιο του ΠΑΣΟΚ στο αριστερό μου μπράτσο και να προσεγγίζω τον Κώστα Λαλιώτη και τον Άκη Τσοχατζόπουλο. Θα γραφτώ στο κόμμα και θα περιμένω να έρθει το 1981 για να εξαργυρώσω την πίστη μου στις αρχές της 3ης του Σεπτέμβρη με μια πρόσληψη στον ΔΟΛ.  Θα είμαι ο πρώτος Έλληνας που δεν θα πληρώσει καμία συνταξιοδοτική εισφορά  και θα αρκεστώ σε ένα καλό συνταξιοδοτικό πακέτο σε μια ξένη πολυεθνική, γιατί η ΑΣΠΙΣ θα σκάσει κανόνι και δεν θέλω να την πατήσω.

Επειδή θα συνηθίσω την καλοπέραση και θα θέλω να τρώω για πάντα με χρυσά κουτάλια, θα παίξω ένα ακόμη στοιχηματάκι, ότι  ένας μαλλιαρός τύπος με το όνομα Νίκος Γεωργαλής, θα αλλάξει το ελληνικό μπάσκετ κατακτώντας το ευρωπαϊκό του 1987. Θα γελάνε και οι πέτρες,  μόλις πάω να ακουμπήσω τις δραχμές μου.   Θα περάσω μερικά χρόνια με τα κέρδη και τον καλό μισθό του ΔΟΛ και στις αρχές του 1990 θα πρωτοπορήσω , πουλώντας το πατρικό μου σπίτι και τη βίλα που θα έχω αγοράσει λογικά με τα μαύρα χρήματα που θα έχω κρύψει κάτω από το στρώμα. Πολλοί θα με λοιδορήσουν αλλά εγώ θα ξέρω…

Στο τέλος της δεκαετίας θα κάνω μια διπλή κίνηση ματ . Θα παίξω χρηματιστήριο για 5 μήνες 27 μέρες και κάτι ώρες και αφού θα έχω δεκαπλασιάσει τα χρήματά μου θα βγω πρώτος, τις μέρες που όλοι θα δανείζονται για να αγοράσουν Κλωνατέξ και ότι χαρτί σε Εξ θα κυκλοφορεί.  Το 2001 θα κρατήσω αρκετές δραχμές στο μπαούλο μου για το μέλλον των απογόνων μου και σαν γεροντάκι που τα έχει χαμένα, θα παίξω ένα τελευταίο στοίχημα ότι σε 3 χρόνια η Ελλάδα θα πάρει το Euro. Και κάπου στο 2009, θα ζητήσω από τον Ύψιστο να φύγω από αυτόν τον μάταιο κόσμο το πρωινό της 23ης Απριλίου του 2010, πριν η ΕΡΤ μεταδώσει ζωντανά από το Καστελόριζο το διάγγελμα του ΓΑΠ ότι μπήκαμε στο ΔΝΤ! 

Όλη η επικαιρότητα με ένα στη facebook σελίδα του nocomments και στο twitter.

Διαβάστε επίσης στο NoComments.gr