|

Πόσο επιβλαβείς είναι οι Πανελλήνιες;

Έχουν περάσει πολλά χρόνια (είναι διψήφιος πλέον ο αριθμός) από όταν έδωσα πανελλήνιες. Θυμάμαι τότε δίναμε -μαζί με την επιλογή- συνολικά 10 μαθήματα. Όχι, αυτό δεν το λέω για να δείξω ότι εμείς περνούσαμε χειρότερα. Οι πανελλήνιες είναι μία ψυχοφθόρος διαδικασία. Τέλεια και παύλα. 

Βγάζοντας τα εσώψυχα μου και αποκαλύπτοντας ορισμένες πληροφορίες για εμένα λέω πως μολονότι στο γυμνάσιο ήμουν μαθητής του 17, στο λύκειο έκανα βλακώδες την... «επανάσταση» μου η οποία είχε να κάνει με την απόρριψη του διαβάσματος. Αυτό είχε ως συνέπεια την τρίτη λυκείου όπου εμένα μου ήρθε να βγάλω καλό βαθμό, σίγουρα πολύ καλύτερο από της πρώτης και της δευτέρας λυκείου, να έρθω αντιμέτωπος με τα μεγάλα κενά που είχαν δημιουργηθεί ιδίως στα μαθηματικά γεγονός που με εμπόδιζε από το να μπορέσω να εισέλθω όσο πιο βαθιά γινόταν στον κόσμο της φυσικής που ήταν και από τα αγαπημένα μου μαθήματα.

Ας μην φλυαρώ όμως. Θέλω να εκμυστηρευτώ την φράση που μου είχε πει ένας από τους αγαπημένους μου καθηγητές -φυσικά της Φυσικής- για να περιγράψει την προσπάθειά μου. «Μιχαηλίδη παιδί μου, είναι σαν να προσπαθείς να βγεις από το πηγάδι».

Προσπάθησα όσο μου έβγαινε αλλά για να είμαστε ειλικρινείς, όχι όσο θα ήθελα και φυσικά όχι όσο μπορούσα. Άλλωστε δεν θεωρώ πως το μυαλό μου είχε ωριμάσει. Αυτό έγινε από τα 20 και ύστερα. Ωστόσο είχα αγχωθεί αρκετά διότι πέραν της διαδικασίας της ίδιας η οποία είναι ψυχοφθόρα για ένα παιδί 17 ετών, υπάρχει πάντα και τόσο ο ανταγωνισμός και συναγωνισμός με τους συμμαθητές σου αλλά και φυσικά και η πίεση από το σπίτι. 

Μία μέρα προτού ξεκινήσουν οι πανελλήνιες θυμάμαι σηκώθηκα το πρωί έριξα νερό στο πρόσωπο μου και προσπάθησα να βουρτσίσω τα δόντια μου. Μάταια όμως. Το στόμα μου δεν άνοιγε! Ένιωθα ένα πόνο αριστερά της κάτω γνάθου και μετά βίας μπορούσα να ανοίξω το στόμα μου για να πιω νερό. Για να μην τα πολυλογώ πηγαίνοντας στο γιατρό μου είπε πως από το άγχος μου πίεζα τα δόντια μου στον ύπνο μου με αποτέλεσμα να τραυματίσω και να σπάσω σε τρία διαφορετικά σημεία των χοντρό μεταξύ κάτω και άνω γνάθου. 

Οι πανελλήνιες τελείωσαν και για χρόνια πήρα αγκαλιά και ένα «μασελάκι» με το οποίο κοιμόμουν κάθε βράδυ. Το σαγόνι μου μετά από λίγες εβδομάδες άνοιξε πλήρως αλλά ο τραυματισμός και τα μικρά προβλήματα έχουν μείνει ακόμα και σήμερα. 

Άλλα παιδιά αισθάνονται αποτυχημένα, αλλά ανίκανα, αλλά χάνουν την εμπιστοσύνη στον εαυτό τους, αλλά στοχοποιούνται από τους γύρω τους, την οικογένεια τους, και τους φίλους τους ως αποτυχημένοι. Τίποτα από όλα τα παραπάνω δεν πρέπει να συμβαίνει. 

Όχι γιατί ένα σύστημα με εξετάσεις πριν την είσοδο στην ανώτατη παίδευση είναι αναγκαία κακό, αλλά ο τρόπος με τον οποίον έχουν δομηθεί οι πανελλήνιες είναι κακός, ψυχοφθόρος, χρονοβόρος ενεργοβόρος, κοστοβόρος, και σε περιπτώσεις επιβλαβής για την υγεία των μαθητών. 

Και όχι δεν αναφέρομαι σε μένα όποιος τα επόμενα χρόνια είδα τον εαυτό μου να ωριμάζει πολύ γρήγορα αποδεικνύοντας πως δεν είναι όλοι τόσο ώριμοι στα 17 τους για να κρίνουν το μέλλον της υπόλοιπης ζωής τους. 

Αναφέρομαι στις ψυχούλες που έχουν χαθεί τελευταίες δεκαετίες αυτοκτονώντας είτε από την πίεση είτε λόγω της αποτυχίας στις πανελλήνιες.

Παιδιά καλή επιτυχία και να θυμάστε κάνεις δε χάνεται αν δεν θέλει να χαθεί.

 

Αναδημοσίευση από το Koolnews.gr

Όλη η επικαιρότητα με ένα στη facebook σελίδα του nocomments και στο twitter.

Διαβάστε επίσης στο NoComments.gr