|

«Η μικρή μας πόλη» του Θόρντον Ουάιλντερ στο θέατρο Διθύραμβος

Μετά από την «Βρωμιά» του αυστριακού Ρόμπερτ Σνάϊντερ που παρακολουθήσαμε στο Θέατρο Διθύραμβος τον περασμένο Μάρτιο, η Έφη Νιχωρίτη και η ομάδα Ανοικτίρμονες ετοιμάζουν την «Μικρή μας πόλη» του Θόρντον Ουάιλντερ που θα ανέβει στο ζεστό χώρο της οδού Λητούς στο Μαρούσι στις 8 Ιουνίου για δέκα παραστάσεις.

Οι τελευταίες δουλειές που έχουμε δει από την ερασιτεχνική θεατρική ομάδα του Διθύραμβου με την μεγάλη απήχηση που είχαν στο κοινό τόσο σε επίπεδο σκηνοθεσίας αλλά και σε επίπεδο ερμηνειών ανέδειξαν το ταλέντο και το μεράκι που έχουν τα παιδιά αυτά για το Θέατρο που δύσκολα ξεχωρίζει από αυτό που περιμένει κανείς από έναν επαγγελματία ηθοποιό.  Ένα τέτοιο αποτέλεσμα φυσικά δεν είναι ποτέ δουλειά ενός ανθρώπου αλλά το προιόν μιας συνεργασίας που κρατάει χρόνια, από το 1989,όπου η Έφη Νιχωρίτη μαζί με τον Μιχάλη Ζωγραφίδη «έστησαν» στην κυριολεξία από το μηδέν το θέατρο Διθύραμβος, το μοναδικό θέατρο των βορείων προαστίων. 

Η Έφη Νιχωρίτη λέει για τους Ανοικτίρμονες και για την παράσταση:

Οι Ανοικτίρμονες, είναι μια ομάδα ανθρώπων που τους ενώνει η κοινή τους αγάπη για το θέατρο. Είναι το πέμπτο έργο που παρουσιάζει μέσα στα τέσσερα χρόνια λειτουργίας της. Δεν είναι κλειστή ομάδα, αντίθετα κάθε χρόνο εμπλουτίζεται από καινούρια μέλη.

Στη φετινή μας παράσταση μάλιστα, έχουμε την ευχαρίστηση να συμμετέχουν δυο καλοί φίλοι και εξαιρετικοί συνάδελφοι ηθοποιοί. Ο Γιώργος Μπιζμπιρούλιας και η Νίκη Γρανά. Το έφερε έτσι η συγκυρία και τους χρειάστηκα και εκείνοι δέχτηκαν με πολλή χαρά. Κάτι που αποδεικνύει πως το θέατρο δεν έχει ταμπέλες και στεγανά. Είναι σύνθεση.

Διαφορετικοί άνθρωποι, με διαφορετικές ιδιοσυγκρασίες ενώνονται σε μια κοινή πορεία, για έναν κοινό στόχο. Τι πιο όμορφο και αισιόδοξο; Η εσωτερική τους ανάγκη για δημιουργική δράση και έκφραση, ένα κείμενο, μια θεατρική σκηνή  και ένας συντονιστής, φτάνουν για να γίνουν μικρά θαύματα. Για να στέκεται το «όλον» απέναντι στο «μέρος», το «μαζί» απέναντι στο «εγώ» Κάθε φορά που πρέπει να αποφασίσουμε για το έργο που θα παρουσιάσουμε, διαπιστώνουμε πως κανείς δεν ξέρει πραγματικά, τι έχει ανάγκη να παρακολουθήσει το κοινό.

Ξέρουμε τις δικές μας ανάγκες, τις μοιραζόμαστε, τις συζητάμε και στο βαθμό που «εναρμονιζόμαστε» με την κοινωνία ως μέρος αυτής, έχουμε διαπιστώσει μέχρι στιγμής, πως δεν έχουμε πέσει έξω.Ό,τι μας απασχολεί, ό,τι μας βασανίζει,τελικά είναι κοινό για όλους μας.

Άλλωστε αυτή είναι η δουλειά του καλλιτέχνη. Να ζει μέσα στον κόσμο, μαζί με τον κόσμο και να αφουγκράζεται τις ανάγκες, τις αγωνίες, τα ερωτηματικά, τις απορίες, τους φόβους του και τα παράπονα του. Και καλλιτέχνης, δεν είναι όποιος έχει απλώς ένα πτυχίο αλλά όποιος κάνει τη δουλειά του με το μυαλό, την καρδιά και την ψυχή του. Γι αυτό καλλιτέχνες μπορούμε και πρέπει να είμαστε όλοι μας. Για να γίνεται καλύτερη και πιο συναρπαστική η ζωή μας. Έτσι φέτος αποφασίσαμε να ανεβάσουμε τη «μικρή μας πόλη».

Λίγα λόγια για το έργο:

Ο Θόρντον Ουάιλντερ (Αμερικανός συγγραφέας 1897-1975) με τη «Μικρή μας πόλη»στήνει ένα κάδρο πάνω στη σκηνή και με το μικροσκόπιο, σκύβει πάνω στις ζωές των ανθρώπων μιας μικρής πόλης, το Γκρόβερς Κόρνερς, κάπου στην Αμερική.

Δεν εστιάζει στα ατομικά χαρακτηριστικά τους  αλλά στην καθημερινότητα που βιώνουν, στις συνήθειες τους, στις σχέσεις τους, στην επαφή τους με τη φύση ως μέρος αυτής. Έτσι ξαφνικά, το κάδρο γίνεται πολύ ευρύχωρο και στο Γκρόβερς Κόρνερς, χωράει ο κόσμος όλος.

Και το μικροσκόπιο γίνεται ταυτόχρονα τηλεσκόπιο, αφού ό,τι συμβαίνει εκεί κάτω,σ’ αυτό το μικρό χωριό, είναι κοινό για όλους τους ανθρώπους. Και το μερικό γίνεται καθολικό και το συγκεκριμένο γίνεται παγκόσμιο. Ο Θόρντον Ουάιλντερ, ακροβατώντας ανάμεσα στον ρεαλισμό και το μεταθέατρο, παρουσιάζει το καθημερινό με τέτοιο τρόπο, ώστε να το μετουσιώνει σε μύθο, με την ανθρωπολογική έννοια του όρου.

Μια αφήγηση δηλαδή που διαμορφώνει έναν κοινό χάρτη της κοινωνίας των ανθρώπων, όπου αποτυπώνονται οι καθολικές / συμπαντικές δομές της. Και έτσι «αποκαλύπτεται» μια βάση κοινών αξιών και στόχων για όλους μας. Και τις αξίες αυτές, που μπορούν να στηρίξουν τον άνθρωπο αλλά και να νοηματοδοτήσουν τον αγώνα της καθημερινής επιβίωσης και της συμβίωσης με τους άλλους, τις βρίσκει κανείς στα πιο απλά, στα πιο μικρά πράγματα. Εκείνα που είναι κάθε μέρα δίπλα μας και στην ουσία δεν τα βλέπουμε.

Το έργο αρχίζει με την ανατολή του ήλιου και τελειώνει με τη δύση. Η πόλη που ξυπνά και η πόλη που κοιμάται. Ο κύκλος της ζωής. Ο Ουάιλντερ είναι σαφής. Ευτυχισμένος είναι ο άνθρωπος που μπορεί να εναρμονίζεται με τους ρυθμούς της ζωής. Και που ξέρει να βλέπει και να απολαμβάνει όσα η ίδια η ζωή του προσφέρει, σε όποια γωνιά της γης κι αν βρίσκεται.

Άλλωστε μοιάζουν τόσο συγκινητικά οι γειτονιές του κόσμου…

Το KulturLab του nocomments συνάντησε τρία από τα παιδιά της Ομάδας ΑΝΟΙΚΤΟΡΜΟΝΕΣ, την Μίκα Φιλοπούλου, τον Σάββα Πετρίδη και τον Γιάννη Λεβέντη εν μέσω πυρετωδών προβών και μας μίλησαν για τη συνεργασία τους όλα αυτά τα χρόνια, για όσα τους εμπνέουν και τους ενεργοποιούν και για την παράσταση που πρόκειται να ανεβάσουν σε λίγες μέρες.

Πόσα χρόνια ασχολείστε με το ερασιτεχνικό θέατρο και τι σας ώθησε σε αυτή την επιλογή;

Μ.Φ Ασχολούμαι με το θέατρο από τα μαθητικά και φοιτητικά μου χρόνια. Όταν διορίστηκα στην Δευτεροβάθμια εκπαίδευση παρακολούθησα πολλά σεμινάρια για θεατρικές εφαρμογές στην εκπαίδευση, έγινα μέλος του'' Πανελλήνιου δικτύου για το θέατρο στην Εκπαίδευση'' και οργάνωσα θεατρικές ομάδες. Πρόσφατα μάλιστα ανεβάσαμε στο πρώτο ΓΕΛ Βριλησσίων το ''Τσέχωφ και πάλι Τσέχωφ'' διασκευασμένα κωμικά μονόπρακτα του Αντ. Τσέχωφ..Η συμμετοχή μου στους Ανοικτίρμονες ξεκίνησε το 2012 όταν η Έφη με κάλεσε να δοκιμάσω  τις δυνάμεις μου.. ‘Ηταν πρόκληση και δραματοθεραπεία για μένα αυτή η ενασχόληση, γιατί αγαπώ πολύ το θέατρο.

Σ.Π Η ενασχόληση μου με το θέατρο ξεκίνησε πριν έξι χρόνια. Τα δυο τελευταία χρόνια μου δόθηκε η ευκαιρία να δοκιμάσω τις δυνάμεις μου και σε επαγγελματικό επίπεδο. Τη θεατρική σεζόν 2014-2015 ερμήνευσα το ρόλο του Όσβαλντ στους "ΒΡΙΚΟΛΑΚΕΣ" του ΕΡΡΙΚΟΥ ΙΨΕΝ στο θέατρο "Διθύραμβος " σε σκηνοθεσία της 'Εφης Νιχωρίτη. Τη θεατρική σεζόν 2015-2016 έπαιξα στο έργο "ΑΡΧΗ ΔΙΑΛΟΓΟΥ" της Κωνσταντίνας Ρουμελιώτη σε σκηνοθεσία Ευγενίας Μακαντάση. 'Ονειρό μου είναι να ασχοληθώ επαγγελματικά με το χώρο του θεάτρου, της τηλεόρασης και του κινηματογράφου. Οι "ΑΝΟΙΚΤΙΡΜΟΝΕΣ" είναι για μένα ο συνοδοιπόρος εκείνος που χωρίς αυτόν δε θα μπορούσα να κάνω το όνειρό μου πραγματικότητα. Είναι η αφετηρία στο θεατρικό μου ξεκίνημα, η αφετηρία στο θεατρικό μου ταξίδι και πάντα θα είναι το λιμάνι και το σπίτι μου.

Γ.Λ Με το θέατρο ασχολούμαι και εγώ τα τελευταία έξι χρόνια, όταν το επέτρεψαν οι συνθήκες, εννοώ από πλευράς διαθέσιμου χρόνου, για να ανακαλύψω κρυφές πλευρές του εαυτού μου, όπως και έγινε.

Ποιο είναι το στοιχείο που χαρακτηρίζει τους ''Ανοικτίρμονες'' ως θεατρική ομάδα;

Είναι μια ομάδα με πολύ διαφορετικούς ανθρώπους. Δεν είμαστε όλοι από τη γειτονιά, ή όλοι καθηγητές για παράδειγμα , όπως άλλες ομάδες. Έχει πολύ ενδιαφέρον για μένα ότι π.χ ένας φοιτητής και ένας καθηγητής της Ιατρικής συνυπάρχουν στην πρόβα και μοιράζονται τις ίδιες θεατρικές- και όχι μόνο- εμπειρίες. Βέβαια αυτό έχει και τις δυσκολίες του και έχουμε αντιμετωπίσει τέτοιες. Η Έφη όμως ξέρει να τα εξισορροπεί με θεατρική ...μαεστρία όλα. Ο θεατρικός λόγος είναι ο κοινός μας κώδικας...

Σ.Π Οι "ΑΝΟΙΚΤΙΡΜΟΝΕΣ" φτιάχτηκαν με πολλή αγάπη, μεράκι, όρεξη και δίψα για δημιουργία. Αν έπρεπε να πω ένα χαρακτηριστικό που μας αντιπροσωπεύει σαν ομάδα αυτό θα ήταν  "Η ΧΗΜΕΙΑ". Αν και δεν είμαστε φίλοι από χρόνια και δεν γνωριζόμασταν όλοι μεταξύ μας από την αρχή  πάνω στη σκηνή από την πρώτη κιόλας πρόβα πόσο μάλλον στην παράσταση φάνηκε ότι ο ένας συμπληρώνει τον άλλον. Ακόμα και φέτος που μπήκαν στην παρέα μας καινούργια πρόσωπα είναι σαν να ήταν μαζί μας από το ξεκίνημα.

Γ.Λ Νομίζω τους χαρακτηρίζει πάνω από όλα η αγάπη και η ανιδιοτέλεια γι αυτό που κάνουνε.

Με ποιον τρόπο πιστεύετε ότι το θέατρο αγγίζει τους ανθρώπους ιδιαίτερα την εποχή που διανύουμε;

Το θέατρο είναι η πιο υγιής ''διαφυγή'' σε περιόδους σαν αυτή που διανύουμε, σε μια εποχή κρίσης ευρύτερης- όχι μόνο οικονομικής. Μια θεατρική σκηνή και οπωσδήποτε ο θεατρικός λόγος σπουδαίων θεατρικών συγγραφέων όπως ο Τσέχωφ ή ο Ουάιλντερ συχνά δίνει αφορμή για σκέψη ή βοηθάει  να ξεδιαλύνουμε κάποια αδιέξοδα. Είναι σε κάθε περίπτωση σπουδαία και προσιτή ψυχαγωγική- με την ακριβή σημασία της λέξης- εμπειρία.
Το ερασιτεχνικό θέατρο και όχι μόνο πιστεύω, θεωρώ πως αγγίζει το κάθε θεατή με ένα τρόπο μαγικό. Ακόμα και αν το έργο να είναι δράμα, ακόμα και αν είναι σκληρό, ακόμα και αν προβληματίζει και θίγει σκοτεινές πτυχές της ζωής των ανθρώπων ακόμα και τότε λυτρώνει. Το θέατρο συγκινεί, προβληματίζει, εκπαιδεύει, διασκεδάζει, ψυχαγωγεί, διδάσκει, λυτρώνει, απελευθερώνει. Μέσα στις δύσκολες και αντίξοες συνθήκες που βιώνουμε όλοι μας το θέατρο είναι το λίκνο της ζωής, η δίοδος για το ωραίο, το αισιόδοξο, το ελπιδοφόρο, η ανάγκη για να ξεχαστείς, να ταξιδέψεις και να παρασυρθείς σε ένα κόσμο που δεσπόζουν ατμόσφαιρες γραμμένες σε μουσικό πεντάγραμμο, με τραγούδια που πάντα θα σιγοτραγουδάς και θα γαληνεύουν την ψυχή σου.

Γ.Λ Το θέατρο αγγίζει τους ανθρώπους ως προς το ότι βοηθά , πέρα από το απτό που είναι να "ξεφύγεις" λίγο από τα προβλήματα τα καθημερινά, να δεις τον κόσμο και τον εαυτό σου μέσα απόδιαφορετκό πρίσμα.

Τι είδους παραστάσεις προτιμά το κοινό ενός ερασιτεχνικού θιάσου;

Νομίζω το…κοινό μας,(ακούγεται αστείο αλλά έχουμε σταθερούς θεατές που παρακολουθούν κάθε μας δουλειά και κάνουν και συγκριτική αξιολόγηση...) προτιμάει κωμωδίες. Θέλουν να γελάσουν, όπως όλοι μας και βρίσκουν πως τα καταφέρνουμε καλά στην κωμωδία... Τον Μάρτιο βέβαια ένα τμήμα της ομάδας μαζί με μια ξεχωριστή συνεργάτιδα παρουσιάσαμε τη ''Βρωμιά''  ένα  εντελώς διαφορετικό έργο  με αντιρατσιστικό περιεχόμενο... Ε λοιπόν ,αυτό το έργο είχε πολύ μεγάλη ανταπόκριση από το κοινό και δώσαμε και παραπάνω από τις προγραμματισμένες παραστάσεις. Καμιά φορά το κλάμα μπορεί να είναι πιο λυτρωτικό από το γέλιο, άλλωστε...
Το κοινό, οι θεατές  προτιμούν τις κωμωδίες και κυρίως την περίοδο που διανύουμε. Μέσα στα προβλήματα και τις οικονομικές δυσπραγίες του καθενός, μέσα σε αυτή την κοινωνική και ανθρωπιστική κρίση που έχει ξεσπάσει το γέλιο λειτουργεί σαν αντίδοτο, σα φάρμακο. Τόσο σε ερασιτεχνικό όσο και σε επαγγελματικό επίπεδο η κωμωδία κατέχει υψηλή θέση στις προτιμήσεις του κοινού. Επίσης ένα έργο δράσης ή ένα ψυχολογικό ή αστυνομικό θρίλερ επί σκηνής προσελκύει κόσμο.

Γ.Λ Νομίζω ότι προτιμά παραστάσεις που χαρίζουν ένα χαμόγελο στα χείλη. Αν αυτό τους το προσφέρεις μάλιστα μέσα από έναν προβληματισμό, είναι το ιδανικό.

Το έργο του Θόρντον Ουάιλντερ «Η μικρή μας πόλη» παρουσιάζει την καθημερινότητα των ανθρώπων σε μια αμερικανική κωμόπολη στις αρχές του προηγούμενου αιώνα. Πώς έγινε η επιλογή τουσυγκεκριμένου έργου; Βλέπετε κάποια σύνδεση με σήμερα;

Μ.Φ Η σκηνοθέτης μας επέλεξε αυτή τη φορά το έργο και -παρά τους αρχικούς μας ενδοιασμούς- μας έπεισε γρήγορα ότι αυτό το έργο έχει μια τρομερή δυναμική χωρίς να κραυγάζει! Το βιώσαμε κατά τη διάρκεια των προβών. Είναι ένα κλασικό έργο που παίζεται χρόνια σε όλον τον κόσμο και καταφέρνει πάντα να συγκινήσει, να αγγίξει την ψυχή του θεατή. Μιλάει για όλα αυτά τα μικρά και μαζί πολύ μεγάλα πράγματα της καθημερινότητας που συχνά μέσα στην πίεση ή τη σύγχυση τα προσπερνούμε.Πρέπει να τα ανακαλύψουμε όμως, να τα ζήσουμε σε όλες τους τις διαστάσεις γιατί η κουβέντα με τον σύντροφο, μια αγκαλιά στα παιδιά ,η πρώτη ερωτική εξομολόγηση,μια βόλτα στη φεγγαράδα ,το μοίρασμα της χαράς και της λύπης είναι τελικά το νόημα της ζωής. Είναι , νομίζω ένα πολύ αισιόδοξο έργο, αντίδοτο στη μαζική μελαγχολία που μας απειλεί... 

Σ.Π  Αρχικά υπήρξαν ενστάσεις για την επιλογή του έργου με το οποίο οι "ΑΝΟΙΚΤΙΡΜΟΝΕΣ" θα ανεβούν και πάλι στη σκηνή. Φέτος λοιπόν ξεκινώντας δυναμικά άλλο ένα θεατρικό ταξίδι  αποφασίσαμε να ρισκάρουμε και να δοκιμαστούμε σε ένας είδος που ο κόσμος δε μας έχει συνηθίσει τα τελευταία χρόνια. Έτσι λοιπόν έρχεται  "Η ΜΙΚΡΗ ΜΑΣ ΠΟΛΗ" του Θόρντον Γουά΄ι΄λντερ. Πρόκειται για ένα έργο κοινωνικό με τρεις πράξεις, ύμνο της καθημερινής ζωής καθώς μέσα από αυτό αναδεικνύεται το μεγαλείο της ανθρώπινης ύπαρξης. Ένα έργο που αν και γράφτηκε πολλά χρόνια πριν έχει εφαρμογή μέχρι και σήμερα. Η σκηνοθέτης μας Έφη Νιχωρίτη έχοντας ανεβάσει αυτό το έργο τρεις φορές στο παρελθόν και θεωρώντας το ένα από τα μεγαλύτερα έργα του παγκοσμίου θεατρικού ρεπερτορίου μας έπεισε να την ακολουθήσουμε και να περπατήσουμε μαζί της και σε αυτό το τόσο ενδιαφέρον και διαφορετικό θεατρικό μονοπάτι. Με απλότητα και με πολλούς αυτοσχεδιασμούς επί σκηνής, "Η ΜΙΚΡΗ ΜΑΣ ΠΟΛΗ" για εννέα παραστάσεις θα σας μεταφέρει σε μια άλλη κουλτούρα του μακρινού παρελθόντος με μηνύματα και κρυμμένες αλήθειες που συναντάμε μέχρι και σήμερα σε κάθε βήμα της καθημερινής μας ζωής. Τίποτα δεν είναι δεδομένο και τίποτα πιο μοναδικό και ξεχωριστό από καθετί απλό και αληθινό.

Γ.Λ Μέσα από τη ζωή μιας πόλης η οποία περιλαμβάνει την καθημερινότητα της, τις χαρές , τις λύπες της, όπως συμβαίνει σε κάθε κοινότητα μικρότερη η μεγαλύτερη , ακόμη και σήμερα, μπορεί να δει κανείς το νόημα της ζωής, “να αποκτήσει περισσότερη ζωή μέσα του ώστε να αγαπήσει τη ζωή”, όπως λέει και ο συγγραφέας.

Πληροφορίες για την παράσταση:

Παίζουν αλφαβητικά:  Βάλια Αμαργιανού, Άκης Γαβριελάτος, Νίκη Γρανά, Γιάννης Δρίτσουλας, Γιάννης Καλομενίδης, Ευαγγελία Κοντορούπη, Άρης Λεβέντης, Γιάννης Λεβέντης, Πάνος Μακρής, Γιώργος Μπιζμπιρούλιας, Κατερίνα Μπλέτσα,Έφη Νιχωρίτη, Κατερίνα Νταλαγιώργου, Σάββας Πετρίδης, Μίκα Φιλοπούλου.

Ημερομηνίες: 8 έως 12 & 14 έως 17 Ιουνίου 2016

Ώρα: 20.30

Τόπος: Θέατρο Διθύραμβος, Λητούς 6, Μαρούσι

Τηλ. 210 6106897

Όλη η επικαιρότητα με ένα στη facebook σελίδα του nocomments και στο twitter.

Διαβάστε επίσης στο NoComments.gr